12050

Wujaszku ten wpis akurat nie jest obraźliwy dla nas.Kliknij sobie na tego linka drobnym niebieskim drukiem.To jest akurat to co Polsce nie pozwala rozwinąć skrzydeł.Dla mnie jest to bardzo dosadne przypomienie z czym mamy do czynienia. AB czas wpisu: 2006-02-27 03:17:10

12049

no i co głupie goje ? Szacher Macher www.holywar.org/CART350.gif czas wpisu: 2006-02-26 23:53:59

12048

no dobra koniec wykładu znajomość wiedzy w jej historycznej dialektyce jest mi bardzo przydatna w nowoczesnym management z pogranicza medycyny informatyki i biznesu. Ta prosta kompilacja - ujawnia dalekowzroczność koncepcji pojawiających się już w starożytności i średniowieczu i nie sposób odmówić im ponadczasowej trwałości. z dzisiejszego wykładu wysnułbym kilka wniosków bez pewnych talentów, pracowitości i wykształcenia i jasnej wizji nie uda sie przeprowadzić w Polsce żadnej skutecznej reformy. Na tych stroanch zwracam się jako wszechstroony prawicowy ideolog i starteg konserwatywnego liberalizmu a by korzystać z możliwości właściwych skojarzeń aby w Polsce nastał czas racjonalizmu duchowego - niektórym Czytelnikom z przyjemnością przytoczę dla przypomnienia jako pointę : "Niech Duch Twój ... " Te słowa przyniosły początek końca ciemnoty dekanckiego konsumpcyjnego egzystencjalizmu. Odrodzenie myśłi nadeszło i trwa ... i trwać będzie. Czy to komu pasuje czy nie ! To tylko drobny wycinek wiedzy do pojęcia - to nie jest wiedza tajemna - ale nie dla prostych umysłów do wpojenia. Dobranoc - do jutra. ham czas wpisu: 2006-02-26 23:06:54

12047

* obiektowość – procedury i dane łączymy w pewne obiekty reprezentujące najważniejsze elementy algorytmu oraz stan wewnętrzny wykonującego je urządzenia. ham czas wpisu: 2006-02-26 22:57:30

12046

Badaniem algorytmów zajmuje się algorytmika. Istnieje wiele różnych sposobów podziału algorytmów na grupy. Problem ten wzbudza kontrowersje. Podstawowe paradygmaty tworzenia algorytmów komputerowych: * dziel i zdobywaj – dzielimy problem na kilka mniejszych i je znowu dzielimy, aż ich rozwiązania nie staną się oczywiste (rekurencja), * programowanie dynamiczne – problem dzielony jest na kilka, ważność każdego z nich jest oceniana i po pewnym wnioskowaniu wyniki analizy niektórych prostszych zagadnień wykorzystuje się do rozwiązania głównego problemu, * metoda zachłanna – nie analizujemy podproblemów dokładnie, tylko wybieramy najbardziej obiecującą w tym momencie drogę rozwiązania, * programowanie liniowe – oceniamy rozwiązanie problemu przez pewną funkcję jakości i szukamy jej minimum, * poszukiwanie i wyliczanie – kiedy przeszukujemy zbiór danych aż do odnalezienie rozwiązania, * probabilistyczne rozwiązanie – algorytm działa poprawnie z bardzo wysokim prawdopodobieństwem, ale wynik nie jest pewny, * heurystyka – człowiek na podstawie swojego doświadczenia tworzy algorytm, który działa w najbardziej prawdopodobnych warunkach, rozwiązanie zawsze jest przybliżone. Najważniejsze techniki implementacji algorytmów komputerowych * proceduralność – algorytm dzielimy na szereg podstawowych procedur, wiele algorytmów dzieli wspólne biblioteki standardowych procedur, z których są one wywoływane w razie potrzeby, * praca po kolei – wykonywanie kolejnych procedur algorytmu, według kolejności ich wywołań, na raz pracuje tylko jedna procedura, * praca równoległa – wiele procedur wykonywanych jest w tym samym czasie, wymieniają się one danymi, * rekurencja – procedura wywołuje sama siebie, aż do uzyskania wyniku lub błędu, ham czas wpisu: 2006-02-26 22:57:12

12045

Implementacja Komputery przetwarzają przekazywane im informacje z wykorzystaniem pewnych algorytmów. Program jest algorytmem zapisanym w języku zrozumiałym dla maszyny (asemblerze). Każdy kod maszynowy da się przełożyć na zestaw instrukcji dla maszyny Turinga. Zwykle algorytmy pracują na pewnych danych wejściowych i uzyskują z nich dane wyjściowe. Informacje zapisane w pamięci maszyny traktuje się jako jej stan wewnętrzny. Niektóre algorytmy mają za zadanie wyłącznie przeprowadzanie komputera z jednego stanu wewnętrznego do innego. Każdy algorytm komputerowy musi być wyrażony w bardzo rygorystycznie zdefiniowanym języku. Ludzie często komunikując się przesyłają między sobą informację wieloznaczne. Komputery mogą reagować tylko na całkowicie jednoznaczne instrukcje. Jeżeli dany algorytm da się wykonać na maszynie o dostępnej mocy obliczeniowej i pamięci oraz akceptowalnym czasie, to mówi się że jest obliczalny. Poprawne działanie większości algorytmów implementowanych w komputerach opiera się na kolejnej realizacji pewnego zestawu warunków. Jeżeli, któryś z nich nie zostanie spełniony, to program kończy się komunikatem błędu. Czasami podczas implementacji algorytmu ważny warunek zostanie pominięty Dla przykładu, mamy program dzielący przez siebie dwie liczby. Użytkownik każe mu dzielić przez zero. Aplikacja bez sprawdzenia warunku “dzielnik nierówny zero” zawiesi się w takiej sytuacji. ham czas wpisu: 2006-02-26 22:55:51

12044

Algorytm w matematyce oraz informatyce to skończony uporządkowany zupełnie zbiór jasno zdefiniowanych czynności koniecznych do wykonania pewnego zadania w skończonej liczbie kroków. Ma on przeprowadzić system z pewnego stanu początkowego do pożądanego stanu końcowego. Algorytm może zostać zaimplementowany w postaci programu komputerowego lub układu elektronicznego. Kiedy podczas tego procesu programiści popełnią błąd (ang. bug), może to doprowadzić do poważnych skutków. Dla przykładu błędy w implementacji algorytmów bezpieczeństwa mogą ułatwić włamanie do systemu komputerowego. Algorytm często porównuje się do przepisu kulinarnego. Dla przykładu, aby zrobić bigos należy w określonej kolejności oraz odstępach czasowych (imperatyw czasowy) dodawać właściwe rodzaje kapusty i innych składników. Może istnieć kilka różnych przepisów dających na końcu bardzo podobną potrawę. Główna różnica między algorytmem kulinarnym i komputerowym tkwi w zdolności jego wykonawcy do zrozumienia języka przepisu. Kucharz jest dużo bardziej inteligentny od komputera. Wiele algorytmów jasnych dla człowieka, staje się niezrozumiałych dla maszyny. W niektórych krajach, jak USA, algorytmy mogą zostać opatentowane, jeżeli dają się zaimplementować w jakimś praktycznym celu. Niektórzy twierdzą, że patentowanie algorytmów spowalnia rozwój informatyki, bo jeden producent może uzyskać monopol, np. na pisanie oprogramowania tworzącego pewne typy plików (np. GIF). Wiele koncernów komputerowych prowadzi między sobą prawnicze spory dotyczące własności do niektórych patentów. ham czas wpisu: 2006-02-26 22:54:50

12043

Inteligencja społeczna polega na stosownym doborze zachowania i sposobu komunikacji, co w sytuacjach związanych z negatywnymi emocjami bywa trudne. Stosowność w tym wypadku to nie tylko osiągnięcie celu, do jakiego komunikacja jest środkiem, ale przede wszystkim stopień, w jakim odbiorca komunikatu nie zniekształca intencji jego nadawcy. Inteligencja interpersonalna jest więc także umiejętnością radzenia sobie z konfliktami interpersonalnymi i łatwością współdziałania z innymi. Inteligencja społeczna wiąże się z inteligencją emocjonalną, na którą, oprócz umiejętności społecznych, składają się zdolność samokontroli, samokreacji i wglądu we własne emocje. ham czas wpisu: 2006-02-26 22:53:51

12042

Adaptacja przystosowanie się jednostki społecznej do nowych warunków społecznych i kulturowych. Adaptacja dostosowanie zachowania do wymogów sytuacji i środowiska. (zob. stres) Składają się na nią procesy akomodacji i asymilacji. Asymilacja to włączanie świata zewnętrznego do już ukształtowanych struktur poznawczych, proces obecny we wszystkich okresach rozwoju intelektualnego. Inaczej mówiąc, asymilacja następuje w momencie, kiedy spotykamy się z nowym doświadczeniem podobnym do czegoś, co przeżyliśmy wcześniej i możemy je zwyczajnie dopasować do istniejących schematów. Na przykład, dla dziecka, które potrafi już chodzić, przechadzka po śliskim chodniku będzie asymilowana do uprzednio istniejącego schematu chodzenia. Proces ten ma na celu doprowadzenie do równowagi psychicznej (ang. equilibrium) Akomodacja to zmiana istniejących lub utworzenie nowych struktur poznawczych w celu lepszego dopasowania się do środowiska. Przykładem akomodacji może być dziecko, które umie już chodzić pierwszy raz pływające- nie jest to doświadczenie podobne do chodzenia, a więc rozumienie dziecka musi poszerzyć się; nie wystarczy by zmienił się tylko istniejący uprzednio schemat chodzenia, jak zaszłoby podczas asymilacji. Inteligencja społeczna - zdolność społecznego przystosowania i wywierania wpływu na środowisko, sztuka nawiązywania pozytywnych, obustronnie satysfakcjonujących relacji interpersonalnych w codziennych kontaktach. ham czas wpisu: 2006-02-26 22:53:32

12041

Bariery utrudniające słuchanie Nie słuchamy, gdy stosujemy: 1. filtrowanie – słuchamy wybiórczo, filtrujemy informacje 2. porównywanie – oceniamy czy dorównujemy sobie z rozmówcą 3. skojarzenia – treść wypowiedzi rozmówcy wywołuje skojarzenie, w które się zagłębiamy 4. przygotowywanie odpowiedzi – myślimy, co za chwilę odpowiedzieć, choć staramy się wyglądać na zainteresowanych 5. domyślanie się – usiłujemy zgadnąć, co rozmówca ma "naprawdę" na myśli 6. osądzanie – w trakcie rozmowy osądzamy i reagujemy schematycznie 7. utożsamienie się – cokolwiek mówi rozmówca, odnosimy do własnego życia i osądzamy w kontekście własnych doświadczeń 8. udzielanie rad – słuchamy tylko początku, szukając rady dla rozmówcy 9. sprzeciwianie się a. gaszenie – wygłaszamy sarkastyczne uwagi, które zniechęcają rozmówcę do kontynuowania rozmowy b. dyskontowanie – słyszymy komplement i wyliczamy wszystko co może obniżyć jego wartość 10. przekonanie o swojej racji – podnosimy głos, atakujemy, by obronić własne stanowisko; przejawia się w tym niezdolność do przyjmowania krytyki, i brak zgody na inny punkt widzenia 11. zmiana toru – obracamy wypowiedź rozmówcy w żart lub zmieniamy temat 12. zjednywanie – słuchamy na tyle by nie zgubić wątku, ale tak naprawdę w ogóle się nie angażujemy ham czas wpisu: 2006-02-26 22:51:46

12040

Biologiczne i kulturowe zdeterminowanie inteligencji Inteligencja jako własność psychiki posiada oczywiście podstawę anatomiczno-fizjologiczną, ale jest ona nadal niezbadana. Tym niemniej udało się ustalić kilka korelatów inteligencji w czynności elektrycznej mózgu. W. Vogel i D. Browerman stwierdzili pozytywną korelację między ilorazem inteligencji a częstotliwością rytmu alfa na wykresie EEG. Również złożoność fal potencjałów wywołanych pozostaje w związku z I.I. Zdaniem Hansa Eysencka złożoność ta jest miarą tzw. "czystej", tzn. odziedziczonej inteligencji". Jednak samo jej istnienie jest poddawane w wątpliwość. Udział czynników genetycznego i środowiskowego w kształtowaniu różnic w zakresie inteligencji było przedmiotem zaciekłych sporów o politycznych implikacjach. Gdyby różnice w inteligencji były dziedziczone najważniejsza stawałaby się selekcyjna rola szkolnictwa, a wyrównawcza byłaby nieskuteczna. Natomiast gdyby różnice te były nabywane, pomiar inteligencji prowadziłby tylko poprzez etykietkowanie do podwyższania lub obniżania inteligencji (jako samosprawdzająca się przepowiednia), a najistotniejszy powinien być wysiłek włożony w programy wyrównacze. Obecnie panuje pogląd, że oba czynniki współkształtują rozwój intelektualny w myśl stwierdzenia Hebba: "Proporcja obu czynników stanowi 100 procent środowiska i 100 procent dziedziczności. Nie dodają się one, ponieważ jakiekolwiek zachowanie zależy w pełni od obu czynników." Jeżeli natomiast chodzi o ilościowy wpływ, jak pokazują badania nad bliźniętami jedno- i dwujajowymi tzw. wskaźnik odziedziczalności wynosi około 52% (badania Strelaua). ham czas wpisu: 2006-02-26 22:50:11

12039

+ wykonywanie obliczeń umysłowych + wnioskowanie o składniki nabywania wiedzy - procesy zaangażowane w uczenie się + selektywne kodowanie informacji istotnych (przy odrzuceniu nieistotnych) + selektywne łączenie (strukturalizacja) informacji + selektywne porównywanie nowej informacji z uprzednio utrwaloną ham czas wpisu: 2006-02-26 22:49:34

12038

Triarchiczna teoria Sternberga Powstały również teorie inteligencji inspirowane przez teorię przetwarzania informacji. Najbardziej znaną z nich była ogłoszona w 1985 roku przez Roberta Sternberga tzw. triarchiczna teoria inteligencji. Teoria składa się z trzech subteorii: * Subteoria kontekstu (aspekt praktyczny) - ujmuje inteligencję jako sposób adaptacji do środowiska (rzeczywistości), która pozwala na jego wybór lub kształtowanie. * Subteoria doświadczenia (aspekt kreatywny) - ujmuje inteligencję jako właściwość, która pozwala na efektywne rozwiązywanie nowych zadań w ramach świadomego ogólnego systemu przetwarzania informacji oraz automatyczne przetwarzanie powtarzalnych procesów myślowych w ramach lokalnego systemu przetwarzania informacji. * Subteoria składników (aspekt analityczny) - ujmuje inteligencję jako sposób organizowania procesów poznawczych o metaskładniki - najważniejsze procesy przetwarzania informacji, decydujące o sposobie planowania, kontrolowania i podejmowania decyzji + decydowanie, jaki problem rozwiązujemy + wybór składników niższego rzędu zaangażowanych w rozwiązanie zadania + decydowanie co do organizacji informacji + decydowanie co do porządkowania składników (algorytmów) + decydowanie co do zakresu zaangażowania uwagi + kontrolowanie przebiegu wykonania zadania + wykrywanie zewnętrznych sprzężeń zwrotnych podczas rozwiązywania zadań o składniki wykonawcze - procesy przetwarzania informacji zaangażowane w wykonanie zadania, m.in. + kodowanie bodźców + porównywanie bodźców ham czas wpisu: 2006-02-26 22:49:16

12037

Jeszcze w latach 80. XX wieku inteligencję sprowadzano do zdolności czysto intelektualnych. Obecnie uważa się, że tak rozumiana inteligencja współdziała ze zdolnościami w sferze emocjonalnej, motywacyjnej, interpersonalnej i współdziałanie różnych zdolności z różnych sfer ludzkiej psychiki pozwala na wykorzystanie potencjału intelektualnego. Dlatego współcześnie termin "inteligencja" stosuje się szerzej i wyróżnia takie jej typy jak: * inteligencja kognitywna (albo abstrakcyjna) - sprowadza się do sprawności umysłowych, czyli umiejętności analizowania i syntezy danych które da się zawrzeć w formie znaków. Obejmuje ona zdolność kojarzenia faktów, przeprowadzania operacji prostych przekształceń językowych, dokonywania obliczeń liczbowych i prostych symbolicznych. Inteligencję tę można mierzyć za pomocą specjalnych testów. * inteligencja werbalna - zdolność formułowania wypowiedzi, szybkiego i adekwatnego znajdowania słów, dobrego rozumienia tekstu wypowiadanego lub pisanego. Bardzo wysoką inteligencją werbalną charakteryzują się na przykład poeci, potrafiący improwizować wiersze. * inteligencja emocjonalna - polega przede wszystkim na umiejętności radzenia sobie ze swoimi emocjami, nazywania ich oraz zauważania i wpływania na emocje innych. Wiążą się z nią takie umiejętności umysłowe jak empatia i asertywność. * inteligencja społeczna - pokrewna inteligencji emocjonalnej zdolność przystosowania się i wpływania na środowisko społeczne człowieka. * inteligencja twórcza - czyli zdolność do generowania nowych pojęć lub ich nieoczekiwanych połączeń. Inteligencji twórczej nie da się mierzyć, nie ulega jednak wątpliwości, że ludzie posiadają różny jej poziom. ham czas wpisu: 2006-02-26 22:47:16

12036

* Inteligencja to konstrukt teoretyczny odnoszący się do względnie stałych warunków wewnętrznych człowieka, determinujących efektywność działań, wymagających procesów poznawczych. Warunki te kształtują się w wyniku interakcji genotypu, środowiska i własnej aktywności człowieka. (Strelau) * Inteligencja to ogólna zdolność adaptacji do nowych warunków i wykonywania nowych zadań (Stern) * Inteligencja to właściwość psychiczna, która przejawia się we względnie stałej, charakterystycznej dla jednostki efektywności wykonywania zadań (Tiepłow) * Inteligencja to zdolność rozwiązywania problemów (Piaget) * Inteligencja to dostrzeganie zależności, relacji (Spearman) * Inteligencja to zdolność uczenia się (G. Ferguson) * Inteligencja to to, co mierzą testy inteligencji (E. Boring) * Inteligencja to zdolność do aktywnego przetwarzania informacji, przekształcania ich z jednej formy w inną poprzez operacje logiczne - w tym sensie inteligentne są komputery, a nawet zwykłe kalkulatory. * Inteligencja to zdolność do aktywnego przetwarzania informacji w celu lepszego przystosowywania się do zmiennego środowiska. Tak rozumianej inteligencji nie posiadają komputery (bo nie przetwarzają informacji na własne potrzeby) ale posiadają ją zwierzęta, np. owady. Taką inteligencją wykazywałaby się maszyna, która np. w lesie albo na ulicy potrafiłaby samodzielnie przetrwać i zdobywać źródła energii. * Inteligencja to zdolność do przetwarzania informacji na poziomie abstrakcyjnych idei (np. umiejętność dokonywania obliczeń matematycznych lub gry w szachy). Taką inteligencję również posiadają komputery (sztuczna inteligencja). * Inteligencja to zdolność do twórczego, a nie tylko mechanicznego przetwarzania informacji, czyli tworzenia zupełnie nowych pojęć i ich nieoczekiwanych połączeń. Tę umiejętność wykorzystują, a być może posiadają tylko niektórzy ludzie. ham czas wpisu: 2006-02-26 22:46:40

12035

Racjonalizm popiera większość podstawowych norm etycznych charakterystyczne dla większości ludzkości - jednak popiera nie ze względu na tradycję lub pochodzenie czy też wyłącznie rachunek zysków i strat i pragmatyzm albo emocje i uczucia, ale głównie ze względu na wiele argumentów przemawiających za ich zachowaniem - argumentów mających za podstawę wiedzę oraz wrażliwość. Racjonalizm sam w sobie nie potępia innych norm etycznych ani systemów ideologicznych, światopoglądowych czy religijnych - charakteryzuje się najczęściej tolerancją i neutralnym do nich podejściem, ale sprzeciwia się ich odgórnemu narzucaniu i brakowi tolerancji wobec poglądów jednostki. Jedyne narzucane odgórnie normy, jakie toleruje, dotyczą prawa, czyli zasad regulujących wspólne życie w społeczeństwie, przy czym racjonalizm popiera ideę państwa demokratycznego i światopoglądowo neutralnego. ham czas wpisu: 2006-02-26 22:45:30

12034

Etyka Najważniejszą normą etyczną jest w tak pojmowanym racjonaliźmie rozum. Rozum jest tudaj narzędziem służącym, wraz z informacjami, wiedzą, emocjami i doświadczeniem jako czymś na czym operuje, poznaniu, ocenie i wyborze akceptowanych norm moralnych. W etyce racjonalistycznej występuje pewna swoboda, ale jest ona ograniczona - przez rozum, logikę, naukę, wiedzę, wrażliwość oraz społeczeństwo w którym się osoba znajduje (poprzez jego wpływ, ale także poprzez naukę - czy to od rodziców czy też w szkole). To odróżnia etykę racjonalizmu od relatywizmu moralnego. Racjonalista nie przyjmuje etyki objawionej (antynaturalistycznej) ani "moralnych praw natury" - skłania się raczej w kierunku etyki naturalistycznej, czyli wywodzenia zasad moralnych z rozumnego i naukowego podejścia do obserwacji empirycznych (nauki przyrodnicze i ew. społeczne). Racjonalista zauważa, że niektóre normy moralne powstają na zasadzie przekazania ich przez rodziców lub poprzez mechanizm empatii czy też altruizmu lub wynikają z innych wspólnych dla większości osobników naszego gatunku cech psychiki, ale jednocześnie stara się te normy dodatkowo podbudować racjonalnym wyjaśnieniem potrzeb ich zachowywania (na podstawie wniosków wynikających z własnych chęci, dążeń, celów, obserwacji, ale nie bazujących wyłącznie na egoizmie lecz raczej na zauważaniu swojej roli i swojego miejsca w świecie i społeczeństwie). ham czas wpisu: 2006-02-26 22:44:56

12033

Racjonalista stara się być jak najbardziej racjonalny i jak najczęściej używać swojego rozumu - co nie oznacza, że jest całkowicie racjonalnym lub że jeśli pewne z jego poglądów nie są racjonalne, to przestaje być racjonalistą. Racjonalistą nie może się określać ktoś, kto bezkrytycznie wierzy w dogmaty, a szczególnie takie, których nie potrafi racjonalnie uzasadnić, kto nie stara się poszukiwać odpowiedzi używając rozumu, nie jest sceptycznie nastawiony do nieuzasadnionych/słabo uzasadnionych idei i akceptuje je bez dowodów lub cechuje się brakiem otwartości umysłu na inne możliwości. Racjonalizm nie odrzuca emocji, uczuć, chęci - ale traktuje je jako dopełnienie intelektu, ważną część ludzkiej natury. Cytat Edgara Morina i Anne Brigitte Kern: "Prawdziwa racjonalność jest otwarta na dialog ze stawiającą opór rzeczywistością. Ruchem wahadłowym funkcjonuje ona nieustannie między logiką a doświadczeniem empirycznym; jest owocem uargumentowanej debaty, a nie właściwością systemu idei. Rozum ignorujący istnienia, subiektywność uczuciowość, życie - jest irracjonalny. Trzeba zdawać sobie sprawę z wagi mitu, uczucia, miłości, skruchy, które powinno się traktować racjonalnie." ham czas wpisu: 2006-02-26 22:43:57

12032

W racjonalizmie nie ma ani autorytetów, ani dogmatów mówiących z góry o tym, co należy uznawać za racjonalne. O tym, co racjonalne, decyduje własna ocena racjonalisty na podstawie zebranego i całego "materiału dowodowego", czyli posiadanej wiedzy, a także merytoryczna ocena innych ludzi - racjonalną jest najbardziej "prawdopodobna" (w sensie jak najmniejszego rozmijania się z prawdą i stanem rzeczywistym) hipoteza lub teoria, a najbardziej zbliżony do prawdy jest pogląd najlepiej logicznie uzasadniony oraz sprawdzony empirycznie i/lub przy pomocy naukowej metodologii. Jeśli dany pogląd można uzasadnić i uzasadnienie to broni się w polemikach oraz przed krytyką i nie ma w nim błędów merytorycznych (a więc broni się tak, jak muszą się obronić teorie naukowe, choć ścisłość nie musi być aż tak duża) to jest on racjonalny. Chociaż każdy pogląd racjonalisty może ulec zmianie, to czym lepiej sprawdzona jest dana hipoteza, tym mniejsze są szanse na jej podważenie, a więc jest ona bardziej trwała. Dlatego racjonaliści najbardziej sobie cenią dobrze sprawdzone informacje i teorie naukowe (na przykład potwierdzone przez wielu niezależnych badaczy), a odrzucają te niesprawdzone lub negatywnie zweryfikowane. Odrzucenie polega tu - w przypadku niesprawdzonych lub słabo sprawdzonych hipotez - nie na negacji, lecz na braku zaufania do takiego poglądu, nie przyjmowaniu go. ham czas wpisu: 2006-02-26 22:43:20

12031

Racjonalizm ostro sprzeciwia się akceptowaniu pseudonauki, a także paranauki oraz wszelkim dogmatom ustanawianym bez potwierdzenia (naukowego i/lub empirycznego). Nie uznaje także pozbawionego wątpliwości i bezkrytycznego akceptowania autorytetów. ham czas wpisu: 2006-02-26 22:42:34

12030

Światopogląd racjonalistyczny ma wiele wspólnego ze świeckim humanizmem, choć odróżnia go od niego nacisk na stosowanie w każdych okolicznościach własnego rozumu i odrzucanie wielu dogmatów obecnych w klasycznym humanizmie - takich jak choćby antropocentryczny punkt widzenia, będący podstawą etyki humanistycznej. Racjonalizm jest raczej bliższy sceptycyzmowi - odrzucając wszelkie dogmaty ideologiczne, oprócz wiary w potęgę nieskrępowanego, logicznego myślenia oraz możliwości rozumnego poznawania świata. Światopogląd ten bazuje na jak najbardziej konsekwentnym stosowaniu logicznego i racjonalnego myślenia w każdej dziedzinie powiązanej z poznawaniem i opisywaniem świata (kiedy poznanie jest celem lub środkiem) - bazuje na przekonaniu, że takowe poznanie jest jedynym sposobem mogącym prowadzić do pozyskania rzetelnej wiedzy o rzeczywistości. Racjonalista przyjmuje pewne paradygmaty stanowiące podstawy nauk przyrodniczych i nauk ścisłych oraz niektórych nauk humanistycznych związanych z człowiekiem i społeczeństwem, lecz o ile te paradygmaty nie są uzasadnione z punktu widzenia zupełnego i skrajnego sceptycyzmu, o tyle mają pewne uzasadnienie empiryczne - są zasadne przy pewnych podstawowych metafizycznych założeniach materializmu takich jak założenie o istnieniu rzeczywistego materialnego świata kierującego się możliwymi do zbadania zasadami. Jednak wobec paradygmatów racjonalista nie jest bezkrytyczny i nie uznaje ich w sposób dogmatyczny, gdyż stanowią one podstawę wielu nauk, ale mogą ulec weryfikacji i zmianom. Światopogląd racjonalistyczny, w przeciwieństwie do filozoficznego racjonalizmu, za główne kryterium i źródło poznania świata stawia metodologię naukową, rozum i zmysły (doświadczenia empiryczne). ham czas wpisu: 2006-02-26 22:42:14

12029

Światopogląd racjonalistyczny inaczej zwany współczesnym racjonalizmem – pogląd odrzucający przyjmowanie na samą tylko wiarę religijnych, filozoficznych, społecznych i politycznych dogmatów, choć nie jest jednoznacznie ateistyczny, ani rewolucyjny społecznie. Racjonaliści przyjmują tylko te z pośród dogmatów, wierzeń i elementów wiedzy, które dają się uzasadnić na podstawie logicznego, rozumnego myślenia oraz empirycznego poznania, a także które wynikają z celów - własnych lub wspólnych dla społeczności lub społeczeństwa. Wśród zwolenników racjonalizmu znajdują się zarówno deiści jak i agnostycy czy ateiści. Racjonaliści są zazwyczaj zwolennikami liberalizmu gospodarczego i społecznego, a także demokracji i neutralności światopoglądowej państwa. Naczelnym hasłem racjonalistów jest Kantowskie „Sapere aude” – Miej odwagę posługiwać się własnym rozumem. Racjonalizm promuje ideę powszechnego i swobodnego posługiwania się własnym rozumem, lecz bez jego absolutyzacji - rozumem stosowanym w połączeniu z zdobytą wiedzą o świecie. ham czas wpisu: 2006-02-26 22:40:11

12028

Dedukcja to rodzaj rozumowania logicznego, mającego na celu dojście do określonego wniosku na podstawie założonego wcześniej zbioru przesłanek. Rozumowanie dedukcyjne w odróżnieniu od rozumowania indukcyjnego jest w całości zawarte wewnątrz swoich założeń, to znaczy nie wymaga tworzenia nowych twierdzeń czy pojęć, lecz jest tylko prostym wyciąganiem wniosków. Jeśli jest przeprowadzone poprawnie, zaś zbiór przesłanek nie zawiera zdań fałszywych, to wnioski wyciągnięte w wyniku rozumowania dedukcyjnego są nieodparcie prawdziwe i nie można ich zasadnie zakwestionować. Rozumowanie dedukcyjne to takie, które przebiega wedle schematu: Jeśli A to B; A; więc B. ham czas wpisu: 2006-02-26 22:39:24

12027

Aksjomat (inaczej postulat, pewnik, gr. [aksíoma] — godność, poważanie, wartość) - dowolna wypowiedź o pojęciu pierwotnym teorii sformalizowanej. Wypowiedź ta z formalnego punktu widzenia nie musi być "oczywiście prawdziwa", nie musi też odbijać jakiejkolwiek "rzeczywistości". Krótko mówiąc, jest to całkowicie dowolne zdanie - byle niesprzeczne wewnętrznie i poprawnie zbudowane (to znaczy zgodnie z regułami gramatyki obowiązującej w danej teorii). Warto pamiętać, że skoro nie żądamy od aksjomatu "oczywistej prawdziwości", dyskusyjne staje się określenie czy teoria jest niesprzeczna, a nade wszystko czy da się ją zredukować do prostszego zestawu aksjomatów. Na przykład zgodnie z wyżej zaprezentowaną definicją jako aksjomat moglibyśmy przyjąć Wielkie twierdzenie Fermata lub Hipotezę Riemanna. Oczywiście teoria zbudowana na takich aksjomatach posługiwałaby się bardzo sztucznym zestawem pojęć pierwotnych. Co gorsza, nie wiedząc czy twierdzenia te są prawdziwe, nie moglibyśmy dowieść niesprzeczności teorii, jako że ze zdania fałszywego można wydedukować każde inne zdanie. W istocie teoria taka byłaby nieinteresująca i efektywnie nierozwojowa. W ramach teorii systemów formalnych, rozwijanych zwłaszcza w kontekście informatyki i teorii obliczeń, możliwa jest oczywiście budowa takich systemów, w których aksjomaty mają nawet wymyślną postać, jednak w rzeczywistych teoriach matematycznych, a zwłaszcza w takich, które są interesujące z matematycznego punktu widzenia, to znaczy generują istotne, nietrywialne i ciekawe twierdzenia, aksjomaty zawsze są zdaniami oczywiście prawdziwymi i prostymi. Pierwszym uczonym postulującym stosowanie aksjomatycznej budowy teorii matematycznych był Platon. ham czas wpisu: 2006-02-26 22:38:44

12026

Prawda - cecha wypowiadanych zdań, określająca ich korelację z rzeczywistością. Problem zdefiniowania tego pojęcia trapił filozofów od starożytności. Arystoteles tak próbował przybliżać istotę prawdy w swojej Metafizyce: powiedzieć, że istnieje, o czymś, czego nie ma, jest fałszem, powiedzieć o tym, co jest, że jest, a o tym, czego nie ma, że go nie ma, jest prawdą. Definicja ta (zwana dziś korespondencyjną definicją prawdy) oznacza, że dane zdanie A jest prawdziwe wtedy i tylko wtedy, gdy stan faktyczny opisany przez zdanie A ma rzeczywiście miejce, tzn. zdanie 'Ala ma kota' jest prawdziwe wtedy i tylko wtedy, gdy Ala rzeczywiście posiada jakiegoś kota. Przez całe wieki filozofowie nie potrafili znaleźć definicji prawdy, która z jednej strony byłaby formalnie poprawna (nie prowadziłaby do sprzeczności), a z drugiej adekwatna czyli bliska nieścisłemu, potocznemu rozumieniu słowa prawda. Jedna z takich prób została przedstawiona w XX wieku przez polskiego logika Alfreda Tarskiego, choć miała ograniczony zasięg - odnosiła się mianowicie wyłącznie do języków formalnych. Tarski określił prawdę jako pewną cechę zdań, wyrażalną jednak w języku zewnętrznym (czyli w metajęzyku) wobec języka, w jakim wypowiadane są owe zdania. Definicja Tarskiego zastosowana do języka polskiego byłaby nieskończoną koniunkcją zdań ham czas wpisu: 2006-02-26 22:37:32

12025

Zachodni racjonalizm Filozofowie racjonaliści od czasów Kartezjusza starali się znaleźć zbiór podstawowych aksjomatów, którym nie dało by się zaprzeczyć bez popadania w logiczną sprzeczność i od których drogą dedukcji dałoby się wyprowadzić całą ludzką wiedzę. Racjonalizm rozwijał się intensywnie w wiekach XVII i XVIII. Do najbardziej znanych filozofów racjonalistów należą: Kartezjusz, Isaac Newton, Baruch Spinoza, oraz w pewnym sensie Gottfried Wilhelm Leibniz. Od czasu Hegla nikt już nie próbował tworzyć systemów filozoficznych opartych na ścisłym racjonalizmie, gdyż zadanie znalezienia doskonałego zbioru podstawowych aksjomatów mogących skutecznie tłumaczyć i opisywać całą ludzką wiedzę okazało się zadaniem niewykonalnym. ham czas wpisu: 2006-02-26 22:36:27

12024

Racjonalizm - to filozoficzne podejście w epistemologii zakładające możliwość dotarcia do prawdy z użyciem samego rozumu z pominięciem doświadczenia, poprzez stworzenie systemu opartego na aksjomatach, z których poprzez dedukcję można wywieść całość wiedzy. Racjonalizm w nowożytnej filozofii wywodzi się od Kartezjusza. W anglosaskiej tradycji filozoficznej bywa nazywany racjonalizmem kontynentalnym. Racjonalizm w filozofii greckiej Przekonanie o rozumności świata i jego uporządkowaniu wywodzi się od Heraklita, który wprowadził do filozofii pojęcie rozumu (logos), który rządzi światem. Eleaci zaprzeczyli wiarygodności danych zmysłowych, dowodząc ich sprzeczności z logicznym rozumowaniem i jednocześnie zapoczątkowując spór racjonalizmu z empiryzmem. Eleata Parmenides pierwszy świadomie zastosował rozumowanie dedukcyjne, i utożsamiając myśl z bytem zbudował pierwszy system filozofii racjonalistycznej. Demokryt próbował dokonać syntezy racjonalizmu i empiryzmu, rozróżniając "ciemną" wiedzę zmysłową, która wymaga wyjaśnienia i wiedzę "prawdziwą", pochodzącą z rozumu. Program zreformowania praw, języka oraz stosunków społecznych według kryterium racjonalności przedstawił sofista Protagoras. Rozumowanie jako sposób dochodzenia do prawd etycznych był przedmiotem rozważań Sokratesa. Empiryzm odrzucił Platon, którego zdaniem poznanie zmysłowe jest raczej domysłem (doksa), dotyczy tylko zjawisk, ma charakter ułomny i wymaga pomocy rozumu, wyprzedzającego i współdziałającego w poznaniu zmysłowym. Tylko umysł jest zdolny do poznania (episteme) idei dzięki wrodzonej wiedzy, którą dysponuje. Wyższość poznania rozumowego podkreślał również Arystoteles, choć poznanie zmysłowe według niego dostarczało rozumowi niezbędnego materiału do rozumowania. Nowy kierunek racjonalizmowi nadał Grzegorz z Nysy, który jako pierwszy dowodził zgodności objawienia chrześcijańskiego z rozumem i jego racjonalnego charakteru. ham czas wpisu: 2006-02-26 22:35:32

12023

Racjonalizm to: 1. Racjonalizm filozoficzny - filozofia zakładająca możliwość poznania prawdy z użyciem samego rozumu - w wersji mocnej negujący rolę innych sposobów poznania: danych zmysłowych, doświadczenia, intuicji etc.; w wersji słabszej uznających drugorzędną ich rolę. Racjonalistyczna filozofia budowała systemy oparte na aksjomatach, z których poprzez dedukcję próbowała wywieść kompletny obraz świata. Filozofia racjonalistyczna została zapoczątkowana w filozofii greckiej (eleaci), a w nowożytnej postaci wywodzi się od Kartezjusza. W filozofii anglosaskiej bywa nazywana racjonalizmem kontynentalnym. 2. Racjonalizm światopoglądowy - współczesny ruch filozoficzno-światopoglądowy zapoczątkowany w XVIII w krajach anglosaskich (Wielka Brytania, USA), który zakłada możliwość dojścia do prawdy z użyciem samego rozumu i doświadczenia, bez odwoływania się do czynników irracjonalnych, takich jak wiara religijna czy emocje. 3. Racjonalizm w sensie metody naukowej to ogólne podejście do zdobywania wiedzy polegające na porządkowaniu zasobów wiadomości według z góry ustalonego porządku. 4. Racjonalizm jest też określeniem architektury włoskiego modernizmu 5. Racjonalizm w potocznym znaczeniu to postawa polegająca na porządkowaniu i poddawaniu logicznej krytyce docierających do nas wiadomości i odrzucanie tych, które nie pasują do wcześniej przyjętych ogólnych założeń. ham czas wpisu: 2006-02-26 22:34:27

12022

Agnostycyzm to pogląd, według którego nigdy nikomu nie uda się dowieść istnienia Boga, ale nie ma też możliwości dowiedzenia, że Boga nie ma (gr. αγνοστος ágnōstos = nieznany, niepoznawalny). Agnostycyzm przybiera różne formy. Agnostycyzm religijny to pogląd religijny, który w odróżnieniu od ateizmu nie twierdzi, że Boga nie ma. Twierdzi tylko, że nie wiadomo czy jest i w związku z tym jest to kwestia wiary, a nie poznania. Agnostycyzm religijny odrzuca wszystkie treści religijne, zawarte w tradycji i świętych księgach uważając, że ich wartość poznawcza jest zbliżona do baśni czy legend. Agnostycyzm poznawczy to pogląd filozoficzny polegający na przyjęciu niemożności pełnego, rozumowego lub empirycznego ustalenia prawdziwości kluczowych faktów z dziedziny teorii bytu, takich jak istnienie materii, Boga, czy nawet realności świata zewnętrznego. Agnostycyzm poznawczy w odróżnieniu od agnostycyzmu religijnego nie musi stać w ostrej sprzeczności z religiami - głosi tylko, że religie to kwestia pozarozumowej wiary. ham czas wpisu: 2006-02-26 22:33:21

12021

Teizm (gr. θεoς theos - bóg) to wiara w istnienie bogów lub bogiń, ingerujących w losy świata. Założenie, że istnieje tylko jeden Bóg, nazywa się monoteizmem. Wiara w istnienie wielu bogów to politeizm. Wiara w Boga, który nie ingeruje w losy świata to deizm. Pogląd, że sprawy religijne nie mają znaczenia dla ludzkiego życia nazywa się apateizmem. Założenie, że nie istnieje żaden Bóg to ateizm. Deizm jest poglądem religijnym zakładającym istnienie jakiejś nieokreślonej dokładnie duchowej siły sprawczej, która stworzyła świat materialny i prawa nim rządzące, jednak nie ingeruje ona obecnie bezpośrednio w jego działanie. Istnienie tej siły sprawczej wyjaśnia w ich mniemaniu racjonalną strukturę świata i stałość praw fizyki. Deiści są swoistymi agnostykami poznawczymi, gdyż twierdzą, że bezpośrednie poznanie owej siły sprawczej jest awykonalne i można ją poznawać jedynie pośrednio, poprzez odkrywanie naukowych praw rządzących materią. Są oni jednak zwykle całkowicie przekonani co do samego istnienia owej siły sprawczej i dlatego nie można ich nazwać agnostykami religijnymi. Deiści odrzucają w całości prawdy wszystkich religii instytucjonalnych, uważając objawienia i święte księgi za pozbawione faktycznej wartości poznawczej. W filozofii nowożytnej za najbardziej znanego wyraziciela deizmu uważa się Barucha Spinozę Deizm był bardzo popularny w XVIII wieku zwłaszcza we Francji. Najbardziej znanymi deistami tych czasów byli Wolter, Denis Diderot i Jan Jakub Rousseau. Deizm jest też do dzisiaj bardzo popularny w kręgach naukowych - zwłaszcza wśród fizyków. Deistami byli: Albert Einstein, Linus Pauling, Werner Heisenberg oraz inni. ham czas wpisu: 2006-02-26 22:32:17

12020

Umysł w nauce W nauce umysł jest ośrodkiem całej psychiki człowieka. Wg wielu naukowców, umysł jest jedynie wynikiem procesów chemicznych zachodzących w naszym mózgu i jest tak skomplikowany ze względu na złożoność tych procesów. Umysł w religii Wiele religii uznaje umysł i duszę ludzką za terminy opisujące tę samą "rzecz". Takie religie (jak np. chrześcijaństwo) dzielą człowieka na materialne i śmiertelne ciało oraz na nieśmiertelną i "eteryczną" duszę. Inne natomiast uznają duszę i umysł za coś zupełnie odrębnego. Dla nich człowiek składa się z materialnego ciała, eterycznej duszy, która służy mu za tymczasową "powłokę" (lub "ciało") po śmierci, oraz umysł, który jest esencją ludzkiej świadomości. Jeszcze inny pogląd ma buddyzm, dla którego Umysł (często w tym znaczeniu pisany dużą literą) jest tylko jeden, a wszystkie czujące istoty są tylko jego manifestacjami. Ludzie według tej doktryny przypominają fale na morzu Umysłu - tymczasowe kształty, które wkrótce rozpłyną się w oceanie, lecz których energia zrodzi kolejne fale. Pojedyncza fala nie ma trwałej indywidualności (doktryna anatman), lecz jednocześnie nie można powiedzieć, że nic z niej nie zostanie (doktryna reinkarnacji). ham czas wpisu: 2006-02-26 22:30:54

12019

Umysł - rozum, psychika to słowo oznaczające system poznawczy, używane do określania wyższych funkcji mózgu ludzkiego, przede wszystkim tych, których człowiek jest subiektywnie świadomy, takich jak: spostrzeganie, osobowość, myślenie, pamięć, inteligencja, emocja, uczenie się, wyobraźnia oraz regulacyjnego uwagi. Chociaż inne gatunki również przejawiają niektóre z tych funkcji, słowo to jest używane tylko w związku z gatunkiem ludzkim. Jest też używane w relacjach z istotami nadprzyrodzonymi (umysł Boga). Przeciwieństwo ciała jako materii, fizyczności. Jego narzędziem jest język. ham czas wpisu: 2006-02-26 22:29:51

12018

Uncle bolszewika rżnij to są ludzie co z wieloma pojęciami o których sobie gwarzymy w dyspucie nie maja pojęcia - niech się czegoś od nas nauczą. Świat jest bardzo złożony ale przez to piękny. Tylko światły człowiek może mieć wszechstronne zaintereoswania i skłonnośc do pluralizmu naukowego. Abstrakcja to proces tworzenia pojęć, w którym wychodząc od rzeczy jednostkowych (najczęściej konkretnych) dochodzimy do pojęcia bardziej ogólnego poprzez konstatowanie tego, co dla tych rzeczy wspólne (zazwyczaj własności). Ostatecznie drogą tego procesu dochodzimy do pojęć najuboższych w treść, ale o najszerszym zakresie, takich jak rzecz, przedmiot, substancja czy Byt. Św. Tomasz z Akwinu za pomocą pojęcia abstrakcji daje swoje rozstrzygnięcie sporu o uniwersalia, głosząc, że abstrahentium non est mendacium (abstrahowanie nie jest kłamstwem). Pomimo możliwości tego rodzaju umiarkowanych rozwiązań wielu sądzi (zob. nominalizm, empiryzm), że brak ograniczenia w przeprowadzaniu abstrakcji może prowadzić do pozytywnych wniosków co do istnienia jakiejś rzeczywistości nieempirycznej. Pojęcie powstałe w wyniku procesu abstrakcji nazywamy abstraktem (zob. też: konkret) Konkret - pojęcie dopełniające pojęcie abstraktu. Konkret jest przedmiotem: 1. jednostkowym 2. fizycznym, w sensie umiejscowienia w czasie i przestrzeni. W filozofii toczy się spór, której klasie przedmiotów (abstraktom, konkretom czy obu z nich) przysługuje istnienie realne, rozumiane najczęściej jako transcendencja wobec umysłu. Nominalizm głosi, że istnieją realnie tylko konkrety, realizm pojęciowy że także abstrakty (trudno wskazać doktrynę głoszącą istnienie wyłącznie abstraktów, niektórzy interpretują w ten sposób platonizm). ham czas wpisu: 2006-02-26 22:29:29

12017

Z tym pomyleniem forum,to widzisz sam,ze idiote z siebie robisz,ale... Acha posilki nadciagnely,to jak was ciotki napierdalac,ten z przodu to cwel menel,a reszta sie glupio usmiecha,i dupcie upudrowane wystawia,czy odwrotnie?Koledzy Pedaly.Mam wlasnie przejrzalem,kasete./nagral ja dziennikarz tygodnika Wprost/nazwiska nie zdradze z przyczyn oczywistych/z waszego spedu w Poznaniu,gdzie was troche popedzono.Ale ciekawe by bylo,zeby posluchac jakiegos najwazniejszego cwela/fuck him/,ktory grzmial-cytuje z pamieci.:-Polska w wydaniu pierdolonego Janka drugiego,to Polska tepakow.......itd w tym stylu.Mozesz sie ciociu,ze mna nie zgadzac,ale zgodz sie jebany z wlasnym sumieniem.Ja wiem,ze ty go sluchasz,dupa boli,a ty sluchasz.Kurwa nie pijesz,nie palisz,ale rano tez sluchasz swego sumienia.I to was niedoruchani w odbycik boli. Chcecie wojenki-moze byc!Glupio co prawda zniewiescialych samcow i samiczek/o sorry/ walic w pedalskie ryje,ale poswiece sie.Tu chcecie kurewki,czy na waszym podworku www.gey.pl.Odpowiadac niedopieszczeni smialo.Mnie wszystko jedno. Jednoczesnie przepraszam wszystkich,ktorzy to przeczytaja.ciocie lubuja sie w prowokacjach. uncle czas wpisu: 2006-02-26 22:26:01

12016

Hilemorfizm (gr.: hyle = materia, morphe = kształt), hylemorfizm - stanowisko w teorii bytu i filozofii przyrody, według którego przynajmniej niektóre byty są złożone z materii i formy. Za pomocą tego założenia można wyjaśnić m. in. fakt zmian substancjalnych - przechodzenia jednej substancji w inne substancje, tzn. ginięcia jednej substancji przy jednoczesnym powstawaniu innych. Hylemorfizm sformułowany został przez Arystotelesa, a następnie przyjęty przez tomizm. Dla Arystotelesa ani materia, ani idea nie były substancjami, natomiast i jedna i druga były składnikami substancji. Materia natomiast nie istnieje samodzielnie, tak samo jak nie istnieją idee - wszystko to są abstrakcje. Naprawde istnieją tylko konkretne zespoły materii i formy.Niektórzy filozofowie rozszerzają złożenie hylemorficzne na każdy byt. W innym niż u Arystotelesa sensie złożenie bytu z materii i formy przyjmuje np. Roman_Ingarden. Z co najmniej dziewięciu znaczeń pojęć: materia - forma, tylko jedno zdaniem Ingardena odpowiada koncepcji Arystotelesa. ham czas wpisu: 2006-02-26 22:19:33

12015

Tak rozumiany pluralizm ma dwóch orędowników: Imre Lakatosa i Paul Feyerabenda. Proponują oni metodologię pluralistyzną opartą o zasadę proliferacji, która w sformułowaniu Feyerabenda brzmi następująco: Wymyślaj i opracowuj teorie niezgodne z zaakceptowanym punktem widzenia, nawet jeśli ten ostatni jest wysoce potwierdzony i ogólnie przyjęty. Podstawowy argument na rzecz pluralizmu przedstawiony jest w następujący sposób: jeśli teoria naukowa pozbawiona jest rywalki, posiada monopol w danej dziedzinie, a w związku z tym, szybko popadnie w kryzys. Wniosek: monizm teoretyczny jest zgubny dla nauki. ham czas wpisu: 2006-02-26 22:18:30

12014

Realizm w filozofii W ścisłym znaczeniu, jaki przyjmuje się w historii filozofii jest to nazwa kierunków filozoficznych, zakładających różne formy współistnienia idei i świata materialnego uznających realność obiektywnego istnienia ich obu jednocześnie. Najbardziej znanymi realistami filozoficznymi byli: Arystoteles, Tomasz z Akwinu, Baruch Spinoza i Georg Wilhelm Friedrich Hegel. Realizm w polityce Pluralizm jest to w filozofii: 1. Stanowisko ontologiczne w myśl którego rzeczywistość składa się z bytów różnorakich, niesprowadzalnych do wspólnego mianownika; reprezentowane m.in. przez takich filozofów jak: Empedokles, Anaksagoras, Leibniz czy egzystencjonaliści. 2. Stanowisko metodologiczne, (częściej nazywane pluralizmem teoretycznym) w myśl którego dopuścić należy wielość metod lub teorii przy wyjaśnianiu zjawisk, reprezentowane m.in. przez takich filozofów jak: Imre Lakatos, Paul Feyerabend, Ludwik Fleck, Ludwig Wittgenstein. Pluralizm - w życiu społecznym jest to taka sytuacja w funkcjonowaniu państwa lub innej organizacji, gdy różne grupy mają prawo wyrażać swoje interesy, w tym zwłaszcza mieć udział w sprawowaniu władzy. Pluralizm zakłada poszanowanie zróżnicowań społecznych i kulturowych i uznanie równości poglądów. "Pluralizm teoretyczny" to nazwa podejścia w filozofii nauki w myśl którego dopuścić należy wielość metod lub teorii przy wyjaśnianiu zjawisk. Przeciwieństwo monizmu teoretycznego. ham czas wpisu: 2006-02-26 22:18:12

12013

Istotnymi składnikami neotomizmu są: realizm, pluralizm, hylemorfizm, teizm, racjonalizm. Ten wykład jest przeznaczony dla ludzi o wysokim współczynniku IQ ciekawych rozmaitych interpretacji świata z punktu widzenia religioznawstwa. Umożłiwi zrozumienie uwarunkoń własnego życia. Oczywiście nie jest możliwy do zrozumienia przez osobników o niskiej kulturze i bez elementarnego wykształcenia. Z reguły nie umieja szybko czytać i nie rozumieją pisanego słowa. Zresztą ... ham czas wpisu: 2006-02-26 22:15:51

12012

Ważnym punktem w historii tomizmu była encyklika papieża Leona XIII Aeterni Patris z 1879 r., zachęcająca do studiowania dzieł św. Tomasza. Był to początek tomizmu współczesnego, nazywanego neotomizmem. Przedstawicielami współczesnego tomizmu są: J. Maritain, E. Gilson, w Polsce: M. A. Krąpiec, S. Swieżawski, M. Gogacz. Neotomizm - współczesna wersja tomizmu, główny kierunek filozoficzny neoscholastyki, popularny w łonie katolicyzmu. Neotomiści opowiadają się za tzw. klasyczną koncepcją filozofii, akcentują różnicę między nauką a religią i sztuką; za "filozofię pierwszą" uznają teorię bytu. Istotnymi składnikami neotomizmu są: realizm, pluralizm, hylemorfizm, teizm, racjonalizm, ham czas wpisu: 2006-02-26 22:11:58

12011

omizm – system filozoficzny stworzony przez św. Tomasza z Akwinu, będący kontynuacją filozofii Arystotelesa. Cechy charakterystyczne tomizmu to: * punktem wyjścia jest pierwotne, przednaukowe poznanie bytu - poznanie potoczne. Byt istnieje niezależnie od tego czy został poznany, jego strukturę stanowią: akt istnienia, forma i materia * podstawowe pojęcia to akt (urzeczywistnienie) i możność (potencjalność) oraz istota i przypadłość. Ruch w tomistycznym ujęciu znaczy przede wszystkim przechodzenie ze stanu możności, do urzeczywistnienia i na odwrót (przemijanie). * prawda, dobro i piękno to powszechne atrybuty bytu. Zło jest brakiem dobra i nie ma swej substancji. Każdy byt w sposób naturalny dąży pełnego urzeczywistnienia swej natury (swej doskonałości). * dusza ludzka jest rozumną, jednostkową formą człowieka. Połączenie duszy i ciała jest celowe, bo dusza może poznawać świat tylko poprzez zmysły ciała. Istnieją formy rozumne pozbawione ciała (aniołowie), poznające rzeczywistość bez pośrednictwa zmysłów. * człowiek posiada władze poznawcze i pożądawcze. Władze poznawcze to zależne od ciała zmysły oraz niezależny od ciała intelekt; władze pożądawcze to zależne od ciała emocje i uczucia oraz niezależna od ciała wola. Tomizm zakłada pierwszeństwo władz poznawczych nad pożądawczymi. * przeznaczeniem człowieka jest poznanie najwyższego dobra - oglądanie Boga dzięki "światłu chwały" (lumen gloriae) ham czas wpisu: 2006-02-26 22:11:33

12010

Zaczynam intelktualną dyskusję o Jesieni Średniowiecza: Kto czytał książkę Hunzingi "Jesień Średniowieca" ? To bardzo pouczający rys historii Europy. Tylko mało wykształcony człowiek może twierdzić, że Średniowiecze to barbarzyńska epoka, cywilizacyjny regres, kulturalna pustynia!" - tak bredzą domorośli "znawcy". Jednak, o dziwo, gdy człek zapatrzy się choćby w romańskie i gotyckie katedry, to uznać przecież musi, że ci "średniowieczni, ciemni, nieokrzesani barbarzyńcy" odznaczali się wyjątkowym talentem i smakiem. Dalibóg, moim skromnym zdaniem, od czasów gotyku w dziedzinie architektury ludziom nie udało się wymyślić nic piękniejszego! No, a uniwersytety - w Bolonii, Paryżu, Oksfordzie, Cambridge, Padwie, Krakowie - powstałe, jakżeby inaczej, w czasach "średniowiecznej ciemnoty"? A ówczesne szkoły - klasztorne, katedralne, miejskie - zaczątek powszechnej edukacji? A filozofia św. Tomasza z Akwinu i Williama Okhama? Mam rozumieć - to koronne przykłady "ciemniactwa"...? A rycerski epos, sławiący wartości drogie przecie i dla nas, współczesnych? Taka Pieśń o Rolandzie? Pieśń o Nibelungach? Pieśń o wyprawie Igora? Edda poetycka? A miłosna poezja trubadurów, goliardów, minnesingerów? Tristan i Izolda? Pieśń o róży? A muzyka Gwidona z Arezzo, Leoninusa, Perotinusa? Chorał gregoriański? Malarstwo Giotta, Memlinga, van der Weydena, von Eycków? Całkiem nieźle, jak na "kulturalną pustynię", nieprawdaż...? Okrucieństwo redniowiecze, jak każda epoka, wniosło własny ładunek okrucieństwa w historię świata. Jednak to nie średniowiecze wymyśliło obozy w Auschwitz i na Kołymie, komory gazowe i aborcję próżniową, mydło z ludzkiego tłuszczu i kosmetyki z ludzkich płodów. ham czas wpisu: 2006-02-26 22:08:35

12009

Oliwier powiada: "Poganie są bardzo silni, a naszych Francuzów (tak mi się zda) jest bardzo skąpo. Rolandzie, towarzyszu mój, zadmijże w róg; Karol usłyszy i wojsko wróci." Roland odpowiada: "Chybabym oszalał! Postradałbym w słodkiej Francji moje imię. Wnet zacznę walić Durendalem6 co wlezie. Brzeszczot zakrwawi się po złotą rękojeść. Zdrajcy poganie przyszli w ten wąwóz na swoje nieszczęście. Przysięgam ci, wszyscy naznaczeni są przez śmierć!" ham czas wpisu: 2006-02-26 22:04:19

12008

ooo znowu nalot zdawkowości bez polotu. brak obycia i wykształcenia. nawet brak jaj. wieśniacy z upodobaniami lewicowymi nie umieją nawet żartować. mają błene skojarzenia - jak ten jasio co mu sie wszytko z dupą kojarzy. paszoł won hołoto bolszewicka - lewackich matołów w kraju mnogo. akurat taki elektorat jest potrzebny dla kolesiów baronów z SLD. no i zaraz błysną bluzgiem i zniknie bez śladu. DELETE. ham czas wpisu: 2006-02-26 22:01:04

12007

No i tak wyszlo,ze pederasci beda ci oficjalnie pisali,ze Ty,Twoja rodzina to gowno.Ale napisz Ty cos tam,to jestes motherfucker homofobem.Nie chodzi o mnie,bo ja takie smiecie zmiatam nie pod dywan,tylko wypierdalam tam gdzie cioc miejsce.Walcze z tym pierdolonym pogladem,ktorym sobie ciotki az poprzegryzaly swe pedalskie usta-TOLERANCJA!!!!!!Ja wiem o co tym szmatkom chodzi.Jest taki dosc bliskoznaczny synonim:AKCEPTACJA1.Prawda,ze mile uszom naszympojecia??// Wolnosc moja kochana,ale pedala powiesic,dla mnie....znow sie naraze...,to tak jak zapalic papierosa uncle czas wpisu: 2006-02-26 20:51:46

12006

No wiesz ciociu.Obrazasz mnie chyba... Wiedzialem,ze wczesniej czy pozniej same sie zglosicie,mile,o kurwa jak ja was lubie.Macie Drodzy Moi poglad jak zboczency reaguja.Moj ojciec cos tam...zastanawiajac sie glebiej,co robil senior menel robiac ciotke menela juniora.Cpac,nie cpal,ale ten "krzywousty" byl znany,no i po denaturacie rodza sie takie rodzynki.Wiem nawet skad zawital,tylko dlaczego? Wczoraj towarzystwu wzajemnej adoracji napisalem,ze jestem homofobem na co z hukiem wielkim wyskoczylem z forum opanowanego przez "MMMMadrych" i nigdy nie klamiacych.A rzeczona ciota pt.Menel niech mi nie wchodzi w droge i tyle do cwela-menela. uncle czas wpisu: 2006-02-26 20:25:24

12005

Maly przyklad,jak mozna samemu sobie skomplikowac zycie. "Ozenilem sie z trzydziestoczteroletnia ladna wdowka,ktora miala rownie ladna szesnastoletnia corke.Moj ojciec ozenil sie z moja pasierbica...i od tej pory wszyscy potracilismy orientacje w rodzinnych stosunkach. Moja zona,czyli synowa mojego ojca,jest rownierz jego tesciowa.Moja pasierbica zostala moja macocha,a moj ojciec-moim zieciem. Niedawno urodzil mi sie syn,a pol roku pozniej jego stryj,czyli syn mego ojca.Moja macocha,czyli corka mojej zony zostala w ten sposob siostra swojego wnuka bedac rownoczesnie babka swojego brata.Jej syn jest moim bratem,a ja jego dziadkiem.Moj ojciec jjest szwagrem swojego wnuka,ktory jest bratankiem jego syna.Moja zona,tesciowa i synowa mojego ojca jest babka mojego brata. I w ten sposob zostalem swoim wlasnym dziadkiem. uncle czas wpisu: 2006-02-26 19:29:01

12004

W klasie. -Jasiu powiedz mi,kim byli Mickiewicz,Slowacki i Norwid? -nie wiem.Ale moze mi pani powiedziec,kto to Zyga,chudy i Zenek? -nie wiem odpowiada zdziwiona pani. -to po co mnie pani straszy swoja banda. uncle czas wpisu: 2006-02-26 19:08:40

12003

11995- oj uncle,uncle xe czas wpisu: 2006-02-26 18:14:59

12002

Sierotka Marysia idzie do lazienki sie kapac.Krasnoludki za za male,aby ja podgladac,bo nie dostaja nawet do dziurki od klucza.Uradzily wiec,ze stanie jeden na drugim i takim to dictum zajrza do tej dziurki od klucza,a ten co bedzie juz to zjawisko widzial,bedzie przekazywal dalej na dol. Jeden sie wspial zaglada i mowi: -zdjela stanik, -"...zdjela stanik,zdjela stanik,zdjela stanik powtarzaja szepte -I co?i co? i co?-pytanie wraca na gore. -Zdjela majtki. -Zdjela majtki,zdjela majtki,zdjela majtki...-wiesc schodzi do dolu -I co?i co? i co?.... -Nic.Stoi... -Mnie tez,mnie tez,mnie tez.... uncle czas wpisu: 2006-02-26 17:57:42

12001

O,o juz nie wujaszku tylko wujku.Czy z tymi Babami kiedykolwiek czlowiek dojdzie do porozumienia???? /Ale..."z Babami" bylo napisane z czcia i uwielbieniem. uncle czas wpisu: 2006-02-26 17:36:15